દીવા એ જ છે,
દિવાળી બદલાઈ ગઈ!
દિવાળી અને નૂતન વર્ષની હાર્દિક શુભકામનાઓ
એ જમાનાની દિવાળી
એક સમય હતો જ્યારે દિવાળી આવે એટલે મહિના પહેલાંથી ઘર ચૂનાથી ધોળાતાં, માટીના કોડિયાં કુંભારના ઘેરથી લાવવામાં આવતાં અને માના હાથના મોહનથાળ, ઘુઘરા અને સક્કરપારાની સુગંધથી આખી શેરી મહેકી ઊઠતી. સુઇગામ અને આસપાસના ગામોમાં ચોરાના ઓટલે વડીલો બેસતા, બાળકો પડોશીના ઘેર મીઠાઈની થાળી લઈને દોડતા અને બદલામાં બીજી થાળી પાછી આવતી. સાલ મુબારક કહેવા માટે લોકો ઘેર ઘેર જઈને પગે લાગતા, ગળે મળતા, અને ચા પીધા વિના કોઈને જવા દેવાતા નહીં.
આજની “ડિજિટલ” દિવાળી
આજે દિવાળી પણ ડિજિટલ થઈ ગઈ છે. સવારે ઊઠીને મોબાઈલ ખોલો એટલે સો-બસો શુભેચ્છાના સંદેશા તૈયાર! મોટા ભાગના તો એવા કે જેને મોકલનારે પણ વાંચ્યા નથી, અને જેને મળ્યા તે પણ વાંચ્યા વિના “તમને પણ” લખીને પાછા ફેરવી દે. વાવ, થરાદ અને સુઇગામના ગામડાંમાં પણ હવે પડોશીના ઘેર જવાનો સમય નથી, પણ સ્ટેટસ પર દીવો મૂકવાનો સમય જરૂર છે!
કોડિયાં, લાઈટો અને બજાર
માટીના કોડિયાની જગ્યાએ હવે ચાઇનીઝ લાઈટોની સેરો આવી ગઈ છે. કુંભારનો ચાકડો ધીમો પડ્યો છે અને આપણે “લોકલ માટે વોકલ” ભાષણમાં તો બોલીએ છીએ, પણ ખરીદી વખતે સસ્તું જોઈને હાથ બીજે જ જાય છે. મીઠાઈ પણ ઘેર બનતી બંધ થઈ અને ડબ્બાબંધ આવતી થઈ, જેમાં મીઠાશ કરતાં પેકિંગ વધુ ચમકે છે. દિવાળી પહેલાં થરાદ અને વાવના બજારોમાં ભીડ તો ઊમટે છે, પણ કુંભારના ઓટલે ગ્રાહક કેટલા પહોંચે છે એ સવાલ છે.
મોંઘવારીની પોતાની દિવાળી
મોંઘવારીએ પણ પોતાની દિવાળી ઊજવી લીધી છે. તેલ, ખાંડ અને સોનું ભાવની રોશની કરતાં રહે છે, અને સામાન્ય માણસનું બજેટ દીવાની જેમ ટમટમતું રહે છે. ખેતી પર નિર્ભર આ સરહદી પંથકમાં ખેડૂત વરસાદ, ભાવ અને બજાર વચ્ચે ઝૂલતો રહે છે. છતાં ખિસ્સું ભલે હળવું હોય, મન ભારે ન રાખે એ જ આપણા ગામડાંના માણસની ખૂબી છે. આ સરહદી વિસ્તારનો માણસ ઓછામાં પણ હસતાં હસતાં દિવાળી ઊજવી જાણે છે.
🪔 આ દિવાળીનો નાનો સંકલ્પ: સ્ટેટસ પર દીવો મૂકવાની સાથે એક દીવો કોઈ એવા ઘેર પણ પ્રગટાવીએ જ્યાં અંધારું છે. એક કોડિયું કુંભાર પાસેથી ખરીદીએ, અને ફોન કરીને નહીં પણ રૂબરૂ જઈને કોઈને “સાલ મુબારક” કહીએ. કારણ કે દીવો તો આજે પણ એ જ છે, ફક્ત તેને પ્રગટાવનારા હાથ થોડા દૂર થઈ ગયા છે.
0 ટિપ્પણીઓ